وقتی که رد شدی از کوچه هفت پیچ
دو هندسی موزون
یک قیامت از چشم ها
خاطره شده است
وقتی که سیزده بدر را جشن می گیری
یعنی من یواشکی دست میم را می گیرم
چند قدم دور تر از چشمه ذغالی
شعر می ریزم توی دامنش
میم با میم می شود باران
می خندد
تا تافک بدویم
نه
قرار نیست این شعر یک شعر محلی باشد
فردا
باید پرواز کند به کوچه های وسعت خاکستری
فرقی نمی کند لندن
یا به قول امروزی ها مالزی
حالا باران لپ های میم را پایین می رود
اولین بار است
تعهد می گیرد
قول
!
قول
پس قرار می گذاریم .-
------------------------------------------------------------
تافک :نامه قله ای در کوهستانهای شمال سیرجان (پاریز)
+ نوشته شده در یکشنبه 17 شهریور1387ساعت توسط مسعود سنجری پاریزی
|
